Lieve Franse Meisjes (57)

Tot mijn schrik zag ik dat ik dit jaar nog geen enkel stukje heb gewijd aan de Lieve Franse Meisjes. Hoog tijd dus, vooral omdat er deze week een aantal in den Lage Landen te bewonderen zijn. Het recept van Nouvelle Vague is inmiddels bekend en onveranderd: New Wave met een sausje van Bossa Nova, gezongen door de Franse engelen. Geen innovatie, geen nieuwe ideeën, maar gewoon een nieuwe album vol Lieve Franse Meisjes die heerlijke covers zingen. Gaat dat zien aanstaande vrijdag in de Melkweg!:

Nouvelle Vague - Master And Servant (Depeche Mode Cover) (3)

Michael

Ik heb al heel lang niets meer met de man, maar toch was het even schrikken toen ik vanmorgen de Volkskrant van de mat pakte.

Jackson 5 - How Funky Is Your Chicken (Third Album)

Dinosaur Jr

Het is de muziek van mijn puberteit, waarbij gezegd moet worden dat de platen van Dinosaur Jr uit die tijd nog maar heel zelden uit hun hoesjes komen. Een nieuwe plaat weet echter toch elke weer mijn aandacht te trekken. En terecht want Farm maakt me verdomde blij. Niet alleen omdat het me doet denken aan de tijd dat ik zelf nog met lang haar rondliep, maar vooral omdat J. Mascis en Lou Barlow weer het beste uit zichzelf en elkaar naar boven hebben weten te halen. Hoog tijd dus om die oude platen van Dinosaur Jr (en dan pikken we Sebadoh ook meteen mee) weer eens uit de kast te trekken:

Dinosaur Jr - I Want You To Know (Plant)

Miss Li

Miss Li heeft ondanks haar nog jonge leeftijd van 27 lentes al een indrukwekkend aantal platen op haar naam staan. Dit jaar verscheen inmiddels al haar vierde album met de titel Dancing The Whole Way Home. Ook deze plaat staat weer vol vrolijke liedjes met vaak een cabareteske inslag. Niet alle nummers op het album zijn even sterk, maar ook nu heeft de Zweedse weer een aantal zeer aanstekelijke liedjes weten voort te brengen, waaronder het springerige Bourgeois Shangri-La. Binnenkort start een tour die haar door een deel van West-Europa zal leiden. Helaas doet ze Nederland niet aan, maar 8 augustus staat Miss Li wel op het Absolutely Free Festival in Genk, alwaar de entree (u raadde het al) gratis is!

Miss Li - Bourgeois Shangri-La (Dancing The Whole Way Home)

Cover van de week: Yelle

Als je van roomijs en bananen houdt en je gooit ze samen in de blender, krijg je iets wat nog lekkerder is: een bananenmilkshake. Zo werkt het ook in de muziek. Men neme een snufje Robyn, een grote toef Yelle... et voilà:

Yelle - Qui est cette fille (Robyn Cover)

Rox

Volgende week geven we hier een tuinfeestje. Ter muzikale ondersteuning maakte ik weer eens een mixcd. Het samenstellen van zo'n mix is een mooie gelegenheid om lekker door je digitale muziekcollectie te struinen. Vaak kom je dan nummers tegen die al jaren (ten onrechte) niet meer beluisterd zijn. Deze keer was dat onder andere My Baby Left Me van Rox, de zangeres die door Mark Ronson werd meegenomen op tour om Amy Winehouse te doen vergeten met haar vertolking van Valerie. Die samenwerking heeft Rox geen windeieren gelegd, want haar nummer I Don't Believe werd gebruikt voor de Rimmelreclame. Dit jaar wordt een album verwacht op Rough Trade, tot die tijd houdt My Baby Left Me ons warm:

Rox - My Baby Left Me

Camera Obscura

Ik ben op z'n zachtst gezegd geen ochtendmens. Toch sleep ik me iedere ochtend weer voor dag en dauw naar het station om daar een drukke forensentrein naar een andere provincie te nemen. Muziek helpt me er iedere dag doorheen. Een dag mijn Ipod vergeten, is een dag vol chagrijn. Met name het stukje wandelen tussen de trein en mijn werk is essentieel. Daar geef ik de dag de muzikale oppepper die me in één klap klaarwakker maakt, als een dubbele espresso. Meestal is dat een periode lang hetzelfde liedje, bij voorkeur één waar ik erg vrolijk van wordt. De laatste tijd is het een liedje van de laatste plaat van Camera Obscura: My Maudlin Career. Vaak is het kinderlijke Swans, met de kinderlijke opening op de xylofoon. Nog vaker French Navy, want als Tracyann Campbell de volgende zinnen in mijn oren zingt, kan de dag niet meer stuk:

You make me go ooooo (op z'n Hollands oehoe-oe)

With the things that you do (you do, you do)

Probeer het morgenochtend ook, succes gegarandeerd!

Camera Obscura - French Navy (My Maudlin Career)

Elbow live in Desmet

Spijt had ik, spijt als haren op mijn hoofd dat ik afgelopen jaar niet naar het concert van Elbow in Tivoli was gegaan. Ze maakten het mooiste album van het jaar, maar luiheid belette mij naar de stad te fietsen om een kaartje te gaan kopen. Toen ik uiteindelijk wel zover was, was het concert natuurlijk uitverkocht. God straft onmiddellijk. Gelukkig bleek Hij ook barmhartig, want er kwam deze week een herkansing. En wat voor één! In het intieme Desmet verzorgden de heren uit Manchester gisteravond een akoestisch optreden voor 3voor12 en ik was één van de weinige gelukkigen die er bij mocht zijn. Het geluid was zoals altijd in Desmet weer kraakhelder en Guy Garvey en consorten hadden er duidelijk zin in. Bijgestaan door een vrouwelijk strijkkwartet speelden ze een gevarieerde set met opvallend weinig nummers van hun laatste plaat. Toen na een dik uur het optreden was afgelopen kon worden teruggekeken op een bijzondere avond vol wonderschone muziek, flauwe moppen en natuurlijk ook weer gezwaai met vlaggetjes (zie de foto's van Niels en Storm). Mensen die er niet bij konden zijn (en dat waren er vele, het concert was binnen 8 (!) seconden uitverkocht) kunnen thuis op de bank genieten van het nieuwe live album dat de band opnam met het BBC orkest en koor:

Elbow - One Day Like This (Live at Abbey Road)

Cover van de week: Tracey Thorn & Jens Lekman

Merge Records bestaat 20 jaar en dat wordt gevierd met een album vol covers met de titel SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!. Aansprekende namens als Okkervil River, Ryan Adams en Broken Social Scene leverden een bijdrage. Het mooiste nummer op de plaat is echter een duet van Tracey Thorn (Everything But The Girl) en Jens Lekman:

Tracey Thorn & Jens Lekman - Yeah! Oh, Yeah! (Magnetic Fields Cover) (SCORE! 20 Years of Merge Records: THE COVERS!)

God Help The Girl

Degenen die mij kennen of dit weblog regelmatig bezoeken weten dat The Decemberists en Belle & Sebastian tot mijn favorieten kunnen worden beschouwd. Een nieuw album van deze bands blijft dan ook altijd iets om naar uit te kijken. Toevalligerwijs komen beide dit jaar met een conceptalbum. Waar de één met het sprookje The Hazards Of Love gigantisch de bocht uit vliegt (ik wil het er niet over hebben!) komt de ander met een album vol dames en mooie liedjes die eigenlijk bedoeld waren voor een film/musical. Stuart Murdoch is nog steeds bezig met aanpassingen aan het filmscript, maar vond de liedjes al zo geslaagd dat ze alvast als album worden uitgebracht. Inmiddels heb ik de helft van de plaat gehoord en Murdoch had groot gelijk. Hij heeft er vijf jaar aan gewerkt en het resultaat is te mooi om nog langer te laten liggen. Over een maand in de platenzaak, nu al een mooie single gezongen door de engelachtige Catherine Ireton:

God Help The Girl - Come Monday Night (God Help The Girl)

Cover van de week: Feist & The Constantines

Deze week ontving Dolly Parton een eredocoraat van de universiteit van Tennessee, de cover van de week moest dus wel een liedje van Dr. Dolly zijn. Gelukkig had ik nog een heel mooie exemplaar liggen. Of eigenlijk een liedje van Kenny Rogers en Dolly Parton samen. Of nog eigenlijker een liedje van de gebroeders Gibb, eigenlijk bekend als The Bee Gees. En dat dan prachtig gezongen door Feist & The Constantines. Wat wil je eigenlijk nog meer?

Feist & The Constantines - Islands In The Stream (Dolly Parton & Kenny Rogers Cover)

En bekijk hier het origineel van Dolly Parton & Kenny Rogers

Eli 'Paperboy' Reed live in Tivoli

Met muzikale vorming kan je niet vroeg genoeg beginnen. Onlangs werd me door een malloot met 5 joints achter z'n kiezen op een feestje meerdere keren aangeraden ons ongeboren kind vooral death metal te laten horen, zodat het na de geboorte ook een voorkeur voor dit genre zou hebben. Helaas heb ik geen death metal in de kast staan en heb ik geen plannen om binnenkort een concert van Amon Amarth te bezoeken, dus zal ons kind hopelijk een andere voorkeur ontwikkelen.

Het eerste concert dat hij/zij bezocht was dat van Ron Sexsmith, waarna er nog een behoorlijk aantal volgden. Inmiddels moet hij/zij in ieder geval al een echte fan zijn van Eli 'Paperboy' Reed, want daarvan werden het afgelopen jaar al twee optredens bezocht. De bleekscheet van begin twintig weet ook vorige week maandag Tivoli de Helling omver te blazen met zijn krachtige stem. Anderhalf uur lang een heerlijk warm bad vol ouderwetse soulnummers. In november in de dampende oude zaal van de Melkweg was het allemaal wat rauwer, maar ook vanavond staan we weer te genieten van Reed met zijn vetkuif en zijn uitstekend ingespeelde band The True Loves. Vernieuwend is het niet, maar wat geeft het als het zo aanstekelijk en swingend wordt gespeeld.

Eli 'Paperboy' Reed - Take My Love With You (Roll With You)

Bril

Het feit dat er deze week al geen columns meer op de voorpagina van de Vokskrant verschenen zorgde al voor angstige voorgevoelens. Vanmorgen bracht de radio het definitieve slechte nieuws: Martin Bril is niet meer. Mijn dagen zullen vanaf nu anders verlopen. Nooit meer "tja", nooit meer "enfin", nooit meer "rokjesdag" in de krant...

Dit jaar mocht hij hem zelf nog meemaken, hij viel gelukkig vroeg. De komende jaren zal op rokjesdag niet alleen het feest van de lente worden bejubeld, maar ook het talent van Bril:

Tom Waits - You Can Never Hold Back Spring

Cover van de week: The Lemonheads & Liv Tyler

Sommige mensen hebben alles mee: goede looks, een kruiwagen in de vorm van een zingende vader, acteertalent... Dat zou toch ergens moeten eindigen denk je dan. Maar nee, Liv blijkt nog te kunnen zingen ook! Gelukkig niet op dezelfde manier als haar vader, maar lieflijk en bijna op fluistertoon. Precies zoals ik het graag hoor. Wat een briljant idee van Evan Dando om haar te vragen voor één van de nummers op het binnenkort te verschijnen coveralbum van The Lemonheads. De twee kenden elkaar nog van Heavy, een film die destijds (1995) behoorlijk wat indruk op me maakte, hoog tijd dus voor een herhaling. Maar wil eerst iemand Liv een platencontract aanbieden en een heel album door haar vol laten zingen? Bij voorkeur in het Frans... Zucht...

The Lemonheads & Liv Tyler - Hey, That's No Way To Say Goodbye (Leonard Cohen Cover) (Varshons)